هر یتیمی مصطفا بودی مقیم

قطره باران اگرچه پر بود

بحر را در عمرها یک در بود

گر شدی هر قطره در یتیم

عاقبت چون گشت سالک بی قرار

در رهش افکند پیر نامدار

گفت در ره رهزنانت خفتهاند