عاقبت چون گشت سالک بی قرار

بحر را در عمرها یک در بود

گر شدی هر قطره در یتیم

هر یتیمی مصطفا بودی مقیم

در رهش افکند پیر نامدار

گفت در ره رهزنانت خفتهاند

تو مخسب اینجا کن آنچت گفتهاند