جان چو دادی نان ده و جان را بدار

بعد ازین ترسی که نتوانی همی

بل توانی کرد بآسانی همی

لطف کن این خلق حیران را بدار

تا بگفت این فصل را برخ سیاه

مرد بالا گشت از باران گیاه

جمله عالم ز باران تازه شد