سال و مه خون میخوری در حرص و آز

ای خر آخر پاشگونه بر خری

مانده دایم اسیر ننگ و نام

وانگهی گوئی که شد دوری تمام

مینهی این را لقب عمری دراز

روز و شب جان میکنی بی زاد و برگ

زیستن میخوانی این را تو نه مرگ