چون ملکشه بامداد آنجا رسید

بی خبر گشت و بسر آمد ازان

جمله شب در نفیر و آه بود

پیش آن پل شد که پیش راه بود

پیرزن پشت دوتا آنجا بدید

موی همچون پنبه روئی چون زریر

با یتیمان آمده آنجا اسیر