نخواند تو را دانشی نیکبخت

ندانی جز افسون و بند و فریب

چودیدی که آمد بپیشت نشیب

ازاندیشه ای دور و ز تاج و تخت

فرستاده آمد سری پر ز باد

همه پاسخ پادشا کرد یاد

چنین تا شب تیره بنمود روی