همانگه خروشیدن کرنای

نه با اوسخن نیز گفتن درشت

بگیریدش از پشت آن پیل مست

به پیش من آرید بسته دو دست

برآمد زدهلیز پرده سرای

همه کوه و دریا پر آواز گشت

توگفتی سپهر روان بازگشت