روزی آمد پیش ذوالنون دردناک

پاسبان حجره دل بود باز

نه درین چل سال حرفی گفته بود

نه درین چل سال یکشب خفته بود

سرنهاد از عجز خود بر روی خاک

طاعت چل ساله خود بر دوام

آنچه کرده بود بر گفتش تمام