عاقبت چون روز بس بیگاه شد

بوعلی طوسی ز عشق آشفته بود

همچو آب زر سخن میگفته بود

گفت دردا کاین سخن کوتاه شد

زانکه روزی را که شب در پی بود

لایق این حرف هرگز کی بود