وز لب او هم شکر درنی گریخت

چون ببالا سرو وار استاده بود

سرو او را بنده آزاده بود

از رخ او هم قمر در وی گریخت

آفتابی بود از سر تا بپای

کس ندیدست آفتابی در قبای

گر سخن گفتی گهر میریختی