جزع او در سحر یکدل آمده

کان بزه در مینیامد یک زمان

تیر مژگانش چنان سر تیز بود

کز سر هر تیر صد خونریز بود

هر دو در جادوی بابل آمده

زلف چون قارش بخونها تشنه ای

ذوالفقار از غمزه او دشنه ای