بس بود از یوسف خویشت نسیم

گر نسیم او نیابی یک نفس

آن نفس دانی که باشی هیچکس

گر دو عالم خصم تو افتد مقیم

گر همه عالم شود زیر و زبر

تو مکن از سایه یوسف گذر