خون شد آهن زانکه این دردش بخاست

هم چراغ عمر را نوری نماند

درد را مرهم کجا خواهیم کرد

عمر شد ماتم کجاخواهیم کرد

دل که از خونست چون آهن چراست

تا نگردی نقطه درد ای پسر

کی توان گفتن ترا مرد ای پسر