وز جهان جان ستان آزاد شد

مینگنجیدی تو با او در جهان

با تو بگذاشت او جهان رفت از میان

جانش شب خوش کرد و تن ناشاد شد

گر جهان و جانشود در مفلسی

دایما جان و جهان را تو بسی

من چه خواهم کرد پیدا ونهان