گفت ای افسرده از برد الیقین

سالک شوریده پاک اعتقاد

آمد از دریا برون پیش جماد

گاه سنگ و گاه آهن گه نگین

از یقین هم ثابتی هم ساکنی

نقد عالم چون تو داری ایمنی