چون برد ره سوی او سنگ سیاه

چون میان کعبه بادی بیش نیست

سنگ را از کعبه ره در پیش نیست

چون کلوخ کعبه را شد بسته راه

در سیاهی ساکنم زین غم مدام

ماندهام در جامه ماتم مدام

هر زمان از من بتی دیگر کنند