خواجه میگفتش مکن قصه دراز

در نهان کفشی بدزدید و ببرد

کفش ازو میبستدیم اینجایگاه

شورشی برخاست زان گم کرده راه

زانکه گر روزی خدای بی نیاز

برفکندی پرده عصمت ز ما

کفش دزد اولستی این گدا