در بر یکدیگر استادند باز

گرد میدان عالمی نظارگی

فتنه هر دو شده یکبارگی

چون بماندند آن دو مرغ دلنواز

شاه گفتش ای جهان روشن ز تو

به تو میبازی ز من یا من ز تو

گفت شه فتوی کند از رای خویش