بدو گفت برزوی کای شهریار

بدان تا روان بداندیش ما

نگوید به دل کان نبشتست کس

بخوان و بدان و ببین پیش و پس

ندارم فزون ز آنچ گویی مدار

کلیله بیاورد دُرنامنه شاه

همی بود او را نماینده راه