شاه گفتش ای سرافکنده بعشق

پس تو بیجان زنده چونی درجهان

گفت جز از عشق پاینده نیم

زنده عشقم بجان زنده نیم

چون تواند بود کس زنده بعشق

زن چو بشنود این سخن گفتا که آه

عاشقت پنداشتم ای پادشاه