لاجرم با خویش بر تختش نشاند

همچو آتش گرم شد در کار او

یک نفس نشکیفت از دیدار او

هر زمان شاخ نو از بختش نشاند

درو جوهر ریخت در پیشش بسی

وعده خوش داد از خویشش بسی

طفل هندو در میان عز و ناز