مردم چشمش که مشک اندام بود

گوئیا نوباوه یعقوب بود

رنگ رویش رنگ رز گلنار را

پیچ مویش زهر داده مار را

چرب و خشک از مشک و از بادام بود

از دهان او سخن در پیچ پیچ

چون رسیدی با میانش هیچ هیچ