عاشقیش افتاد آتش پاره

ابروی همچون کمانش کرد راست

جمله میمردند چون راهی نبود

هیچکس را زهره آهی نبود

بی قراری بی دلی خون خواره

جان او میسوخت دل خود رفته بود

زانکه بیش از جان دلش آشفته بود