باز مینشناخت زان غم سر ز پای

عاشقش از خاک بیرون کرد سر

جمله آن خاک در خون کرد تر

میرزاده کان بدید او دور جای

سوی عاشق رفت و گفت ای شوخ مرد

این چرا کردی و هرگز این که کرد

مرد عاشق چون شنید آواز او