روی آخر بر کف پایش نهاد

صد ره اشکش از گلابش بیش بود

چون بدامن خشک کردی پای او

تر شدی از چشم خون پالای او

پس ز دست عشق در پایش فتاد

تا بروز از پای او سر بر نداشت

پای او از دیده تر برنداشت