شاه گفتش ای گدای خاک راه

خفته بر دیوار آن دیوانه

شاه چون پیش آمدش او برنخاست

همچنان میبود کرده پای راست

تو چرا حرمت نمیداری نگاه

شاه میبینی و لشکر پیش و پس

برنخیزد چون منی را چون تو کس