پر از آب شنگرف شد جان تیغ

به گرد اندرون همچو دریای آب

که شنگرف بارد برو آفتاب

پر از ناله کوس شد مغز میغ

به هر سو که قارن برافگند اسپ

همی تافت آهن چو آذرگشسپ

تو گفتی که الماس مرجان فشاند