زد رهم چون چشم گفتم روشنت

زن روان شد مرد بر پی شد روان

زن نگه کرد از پس و گفت ای جوان

چیست حالت گفت چشم رهزنت

زن برانداخت آن زمان از رخ نقاب

تا بدید آن چهره چون آفتاب

مرد شد کلی ز دست آنجایگاه