کز چنان باطن بدست افتادهام

قلب از آنم من که میگردم چو گوی

تا رسد ازجان مرا یک ذره بوی

دایما بی باده مست افتادهام

باطنی کانرا نهایت روی نیست

اهل ظاهر را ازو یک موی نیست

جان ز باطن میرسد من چون کنم