که رنجی که دیدی نشاید نهفت

بیاورد دُرنامنه و اسبی گزین

نشست شهنشاه کردند زین

به نزدیک دانا فرستاد و گفت

چنین راند بر سر سپهر بلند

که آید ز ما بر تو چندی گزند

زیان تو مغز مرا کرد تیز