یک قدح پر باده دادندش بدست

همچو ابر نوبهاری میگریست

زار میسوخت و بزاری میگریست

خواست تا فریاد بر گیرد چو مست

آن قدح چون نوش کرد از دست شد

مست بود از عشق کلی مست شد

همچنان با ژنده مست و خراب