خود کجا دیدیش چون بگریستی

همچنان با ژنده مست و خراب

بادلی پر آتش و چشمی پر آب

سوی او دزدیده مینگریستی

دختر آمد پیش او جامی بدست

جانش را میزد چو در پیشش نشست

زلف خود در دست آن مسکین نهاد