ای عجب تا غرقه تر تشنه تری

زانکه هرگز تا که میباشی جدای

توازین دریا نه سر بینی نه پای

تا بدین دریای بی پایان دری

قطره را پیوسته استسقا بود

زانکه میخواهد که چون دریا بود

قطره کز بحر بیرون میرود