پر بیفکندند از وی یک بیک

عرش را بر دوش خود برداشتند

سرازان تعظیم می افراشتند

کای عجب عرشی که چندانی ملک

ما بتنهائی خود برداشتیم

خرده الحق فرو نگذاشتیم

اندکی عجبی پدید آمد مگر