هر زمانم کم گرفتن بیشتر

در تحیر ماندهام در کار خویش

می بمیرم از غم بسیار خویش

نیست در عالم ز من بیخویشتر

پای و سر شد محو فرسنگ مرا

غم فراخ آمد دل تنگ مرا

یک شبم صد تحفه افزون میرسد