آدم از جنت برون آمد چو جان

عشق ناگه در دل من کار کرد

گر بگویم صدهزاران خود یکی است

مرد حق را اندر این ره کی شکی است

تا جمال دوست را بیند عیان

آدم معنی جمال دوست دان

هرچه حیوانی بود آن پوست دان