ز بد خویشتن راندارد نگاه

بتوقیع پاسخ چنین داد باز

که هستیم ازان لشکری بی نیاز

کجا پاسپانی کند بر سپاه

دگر گفت انوشه بدی جاودان

نشست و خور و خواب با موبدان

یکی نامور مایه دار ایدرست