محو گشتم در تو و گم شد دوئی

من توام تو خود منی چند از دوئی

هم منی برخیزد اینجا هم توئی

چون یکی یکی بود نبود دوئی

چونکه لقمان فارغ آمد از دعا

پیش او شد بایزید با صفا

پس سلامش کرد دست او بدست