مفلس و بیچاره ماند از همنفس

زاد خود را پیش آن معشوقه برد

گفت جانم از غم عشق تو مرد

زاد راه او بخورد آن هیچکس

دخترش گفت آن زمان زرها بیار

تا نمایم روی خود ای گلعذار

گفت وصل وشادئی می بایدت