چنین گفت کاین هم بفرمان ماست

ز گنج توافزون ز سیصد هزار

درم داده ای مرد درویش را

بسی پروریده تن خویش را

به ارزانیان چیز بخشی رواست

دگر گفت کای شاه نادیده رنج

ز بخشش فراوان تهی ماند گنج