گل بدو گفتا کجا بودی بگوی

خوش نشسته از سر تمکین و ناز

دید گل را در چمن چون خسروی

مه زرخسار لطیفش پرتوی

آنچه می باید ترا از من بجوی

گفت عزم آمدن کردم برت

تا به بینم دست و پا و هم سرت