کین غزل خوش گفتی ای در خوشاب

پاره زر در دهان گل نهاد

لاله آمد پیش و در پایش فتاد

لولو افشان کرد بر فرقش سحاب

چون بگفت این بیتها را در صبوح

با صبا گفتا مرا در تن چو روح

این غزل را نزد آن دیوانه بر