شب همه شب تا سحر از نالشم

زانکه می سوزم ز تاب اشتیاق

اشک ما چون خون همی آید روان

بر رخ زرد من مسکین دوان

روز روشن می دهد شب فالشم

کس نمی پرسد ز من حال تو چیست

این همه فریاد و سوزش بهر کیست