کین نشان میر خوبانست بیا

تا نگرداند ز ما من بعد روی

از گل رخسار ما برگی ببر

نزد آن دیوانه شوریده سر

بی بهانه صبحدم نزدیک ما

چون صبا شد باز از صحن چمن

برد برگ گل از آن گل پیرهن