بدنیی گرای و بدین دار چشم

مکن رادی و داد هرگز بروی

همان نیز نیکی باندازه کن

ز مرد جهاندیده بشنو سخن

که از دین بود مرد را رشک وخشم

هزینه باندازه گنج کن

دل از بیشی گنج بی رنج کن