که نفرین بود بهر بیداد شاه

دل از بیشی گنج بی رنج کن

بکردار شاهان پیشین نگر

نباید که باشی مگر دادگر

تو جز داد مپسند و نفرین مخواه

کجا آن سر و تاج شاهنشهان

کجا آن بزرگان و فرخ مهان