عاقبت بیند پشیمانی بسی

کاهلی را هر که سازد پیشه

آید از خواری بپایش تیشه

خشم خود را گر فرو نخورد کسی

هر که او از تنبلی باشد بلید

بر قفایش شاید ار سیلی رسید

هر که او افتاده تن پرورست