کم زن اندر ریش شانه مشترک

زانکه رفتن را نیابی هیچ سود

نیک نبود گر کشی از دم چراغ

ره مده دود چراغ اندر دماغ

آنکه خاص آن تو باشد خوشترک

از گدایان پارهای نان مخر

زانکه می آرد فقیری ای پسر