عقل میاندازدم در باز پس

در سوی هر ذره چون بنگرم

از هویدائیت آنجا ره برم

عشق راهم مینماید هر نفس

چون یقینم شد که جانانم تویی

محو گشتم در تو، بردار این دویی

قل هوالله احد یک بیش نیست