مر مرا امید توخواهی بدن

ای گناه آمرز مشتی پرگناه

هم ز تو سوی تو آوردم پناه

در دم آخر که خواهم آمدن

شومی و بی شرمی ما در گذار

کرده ما پیش چشم ما میار